Dlaczego cichy typ ADHD jest tak często niezdiagnozowany?

Ponieważ brak zewnętrznych objawów sprawiał, że osoba nie trafiała do diagnostyki. Stereotyp ADHD jako dziecka skaczącego po ławkach wykluczał cichą, grzeczną osobę siedzącą spokojnie — choć jej mózg „wędrował” własnymi ścieżkami. Dodatkową barierą jest maskowanie: wiele osób z ADD przez lata kompensuje deficyty podwójnym sprawdzaniem, listami i nadmiernym wysiłkiem — co ukrywa problem, ale nie eliminuje wyczerpania.